هر آن چه مدح تو گویم درست باشد و راست از رودکی ابیات پراکنده 12

1 این جهان پاک خواب کردار است آن شناسد که دلش بیدار است

2 نیکی او به جایگاه بد است شادی او به جای تیمار است

1 چون بچهٔ کبوتر منقار سخت کرد هموار کرد پرّ و بیوکند مویِ زرد،

2 کابوک را نخواهد و شاخ آرزو کند وز شاخ سوی بام شود باز گردگرد

1 پس تبیری دید نزدیک درخت هر گهی بانگی بجستی تند و سخت

1 هرکه نامخت ازگذشت روزگار نیز ناموزد ز هیچ آموزگار