هر شبی با دلی و صد زاری از سعدی مفرد 25

1 اگر دستم رسد روزی که انصاف از تو بستانم قضای عهد ماضی را شبی دستی برافشانم

2 چنانت دوست می‌دارم که گر روزی فراق افتد تو صبر از من توانی کرد و من صبر از تو نتوانم

1 ما قلم در سر کشیدیم اختیار خویش را اختیار آن است کاو قسمت کند درویش را

2 آن که مکنت بیش از آن خواهد که قسمت کرده‌اند گو طمع کم کن که زحمت بیش باشد بیش را

1 اگر تو فارغی از حال دوستان یارا فراغت از تو میسر نمی‌شود ما را

2 تو را در آینه دیدن جمال طلعت خویش بیان کند که چه بودست ناشکیبا را

1 بگذشت و چه گویم که چه بر من بگذشت سیلاب محبتم ز دامن بگذشت

2 دستی به دلم فرو کن ای یار عزیز تا تیر ببینی که ز جوشن بگذشت

1 عشقبازی نه من آخر به جهان آوردم یا گناهیست که اول من مسکین کردم

2 تو که از صورت حال دل ما بی‌خبری غم دل با تو نگویم که ندانی دردم