هر لقمه که بر خوان عوانست مخور از ابوسعید رباعی 337

1 گفتی که فلان ز یاد ما خاموشست از بادهٔ عشق دیگری مدهوشست

2 شرمت بادا هنوز خاک در تو از گرمی خون دل من در جوشست

1 بر شکل بتان رهزن عشاق حقست لا بل که عیان در همه آفاق حقست

2 چیزیکه بود ز روی تقلید جهان والله که همان بوجه اطلاق حقست

1 دنیا به مثل چو کوزهٔ زرین است گه آب در او تلخ و گهی شیرین است

2 تو غره مشو که عمر من چندین است کاین اسب عمل مدام زیر زین است

1 ای دلبر ما مباش بی دل بر ما یک دلبر ما به که دو صد دل بر ما

2 نه دل بر ما نه دلبر اندر بر ما یا دل بر ما فرست یا دلبر ما