ای خواجهٔ راد و مشفق دیرینه از بهار رباعی 773

1 ای محمدخان به دژبانی فتادی‌، نوش جانت ابروی تازه را از دست دادی نوش جانت

2 در حضور پهلوی اردنگ خوردی‌، مزد شستت هی کتک خوردی و هی بالا نهادی‌، نوش جانت

1 کند از جا عاقبت سیلاب چشم تر مرا همتی یاران که بگذشته است آب از سر مرا

2 آتشی سوزنده‌ام‌، وین گیتی آتش‌پرست هر زمان پنهان کند در زیر خاکستر مرا

1 جهان جز که نقش جهاندار نیست جهان را نکوهش سزاوار نیست

2 سراسر جمال است و فر و شکوه بر آن هیچ آهو پدیدار نیست