آفریده مردمان مر رنج را از رودکی مثنوی 18

1 چه خوش گفت مزدور با آن خدیش: مکن بد به کس، گر نخواهی به خویش

1 گر شود بحر کف همت تو موج زنان ور شود ابر سر رایت تو توفان بار

2 بر موالیت بپاشد همه در و گوهر بر اعادیت ببارد همه شخکاسه و خار

1 حاتم طایی تویی اندر سخا رستم دستان تویی اندر نبرد

2 نی، که حاتم نیست با جود تو راد نی، که رستم نیست در جنگ تو مرد

1 هرکه نامخت ازگذشت روزگار نیز ناموزد ز هیچ آموزگار