دستور چو با عقل و کفایت باشد از محیط قمی رباعی 3

1 نه به تنها دل من از پی دلدار به رفت هرکجا بود دلی، در سر این کار به رفت

2 دل سودازده با سلسله رقصد زطرب تا که در سلسله ی گیسوی دلدار به رفت

1 یک دو روزی در کفم آن سیم ساق افتاده بود یاد آن ایام خوش، کین اتفاق افتاده بود

2 بهره ای کز عمر خود بردیم، این اوقات بود که اتفاق صحبت اهل وفاق افتاده بود

1 عجب مدار اگر وضع عالم است پریش که یار کرده پریشان شکنج طُرّه ی خویش

2 مکن به حلقه ی گیسوی او گذار، ای دل که هر که یافت در آن پرده راه، گشت پریش