برداشت عروس باغ از چهره نقاب از سحاب اصفهانی رباعی 7

1 بس آنجا رفته بر خاک آرزویش سراسر آرزو شد خاک کویش

2 اگر نشناسمش چندان عجب نیست ز بس کم دیده ام از شرم رویش

1 ساقیا تا کی غم دوران گدازد تن مرا؟ ساغری تا وارهاند لحظه ای از من مرا

2 جان به این سختی برون هرگز نیاید از تنی می کشد بیرون مگر پیکان خویش از تن مرا

1 مرا طاقت پرو غم اندکی نیست گر این بسیار آن نیز اندکی نیست

2 غم افزون، صبر کم امید بسیار به دل در عاشقی دردم یکی نیست