چون قلم روزی که می‌بستم میان خویش را از قصاب کاشانی دیوان اشعار 7

1 گر شود آن شوخ با من مهربان دارم عجب گر کند از یک نگاهم قصد جان دارم عجب

2 آتشی کز عشق آن بدخو به جان دارم چو شمع گر نسوزد مغزم اندر استخوان دارم عجب

1 خط سبز از رخت چون سر زند جان می‌کند پیدا برای زندگی خضر آب حیوان می‌کند پیدا

2 وطن در کنج لب می‌باشد اکثر خال مشکین را برای خویش طوطی شکرستان می‌کند پیدا

1 اسیران جای هم از خاک دامن‌گیر هم دارند چو گوهر جمله در بر حلقه زنجیر هم دارند

2 نشسته تشنگان ابر رحمت تا کمر در گل به شکل سبزه گردن بر دم شمشیر هم دارند