چون قلم روزی که می‌بستم میان خویش را از قصاب کاشانی دیوان اشعار 7

1 سرم ز مَندَل و دوشم گر از عبا خالی است هزار شکر که دکانم از ریا خالی است

2 میان عینک و چشم امتیاز آزرم است ز شیشه کم بود آن دیده کز حیا خالی است

1 ای کز دو زلف سرکشت داریم در تن تاب‌ها بیرون چه سان آریم ما کشتی از این گرداب‌ها

2 عقل و شکیب و نقد دل در راه جانان صرف شد رفته است بیرون از کفم جمعیت اسباب‌ها

1 چون خونم از دو دیده گریان روان شود مژگان ز اشک شاخ گل ارغوان شود

2 روشن کند چراغ رخش نور آفتاب روشن چو شمع محفل روحانیان شود