چون غبار آیینه دار آن سیه پیراهنم از اسیر غزل 315

1 پرکاویدم دل خودم را جستم آب وگل خودم را

2 در حشر به کس نمی نمایم یک زخم حمایل خودم را

1 چه حرف مهر و وفا گوش کرده ای از ما چه دیده ای که فراموش کرده ای از ما

2 بهار سوختگی چاک دلق عریانی است چه شعله ها که قصب پوش کرده ای از ما

1 من و بزمی که به مژگان نرسد خواب آنجا شود آرام می و ساغر سیماب آنجا

2 عندلیب چمنی گشته دلم کز نم اشک شعله داغ بود لاله سیراب آنجا