چون شد دل و جانم از نگاهی مستت از ادیب فراهانی دیوان اشعار 7

1 چو مرد بست بفرمان کردگار کمر هرآنچه خواهد او را عطا کند داور

2 بمال و بخت و جوانی و زور غره مشو که ناتوانی در پنجه قضا و قدر

1 زاد فی الطنبور اخری نغمه یعنی ز نو مردم تبریز لحنی ساختند اندر رباب

2 چند تن اهریمن آسا در لباس مردمان کادمی صورت بدند اما بسیرت چون دواب

1 حکایتی ز ملوک سلف شنیدستم که همچو من بشگفتی رود هر آنکه شنود

2 هزار و پانصد و هفتاد و چار میلادی که سال نهصد و هشتاد و دو ز هجرت بود