چون برگ لاله بوده‌ام و اکنون از رودکی ابیات پراکنده 102

1 اگر چه عذر بسی بود روزگار نبود چنان که بود به ناچار خویشتن بخشود

2 خدای را بستودم، که کردگار من است زبانم از غزل و مدح بندگانش نسود

1 کس فرستاد به سر اندر عیار مرا که: مکن یاد به شعر اندر بسیار مرا

2 وین فژه پیر ز بهر تو مرا خوار گرفت برهاناد ازو ایزد جبار مرا

1 کسی را که باشد به دل مهر حیدر شود سرخ رو در دو گیتی به آور

2 ایا سروبن، در تک و پوی آنم که: فرغند آسا بپیچم به توبر

1 هرکه نامخت ازگذشت روزگار نیز ناموزد ز هیچ آموزگار