انصاف بده که عشق نیکوکار است از مولانا رباعی 174

1 گر من میرم مرا بیارید شما مرده بنگار من سپارید شما

2 گر بوسه دهد بر لب پوسیدهٔ من گر زنده شوم عجب مدارید شما

1 اندر دل من درون و بیرون همه او است اندر تن من جان و رگ و خون همه اوست

2 اینجای چگونه کفر و ایمان گنجد بی‌چون باشد وجود من چون همه اوست

1 بستگی این سماع هست ز بیگانه‌ای ز ارچلی جغد گشت حلقه چو ویرانه‌ای

2 آنک بود همچو برف سرد کند وقت را چون بگدازد چو سیل پست کند خانه‌ای

1 دلا نزد کسی بنشین که او از دل خبر دارد به زیر آن درختی رو که او گل‌های تر دارد

2 در این بازار عطاران مرو هر سو چو بی‌کاران به دکان کسی بنشین که در دکان شکر دارد

1 در هر فلکی مردمکی می‌بینم هر مردمکش را فلکی می‌بینم

2 ای احول اگر یکی دو می‌بینی تو بر عکس تو من دو را یکی می‌بینم

1 هله هش دار که در شهر دو سه طرارند که به تدبیر کلاه از سر مه بردارند

2 دو سه رندند که هشیاردل و سرمستند که فلک را به یکی عربده در چرخ آرند