هرچند که جور بی محابا داری از نظیری رباعی 129

1 تو اگر ز کعبه راندی، و گر از بهشت ما را غم بنده پرور تو به دری نهشت ما را

2 چو حدیث راست گویان به همه مذاق تلخیم به سفینه عزیزان نتوانیم نوشت ما را

1 عشق است که علم دو جهان مختصر اوست مجموعه احوال دو عالم خبر اوست

2 صد راهزنم در صف اندیشه نشسته حرز دل آگاه نشین از نظر اوست

1 بانگ نی می برد ز هوش مرا می دهد می ز راه گوش مرا

2 ناله نای تا حریم وصال می برد بر کنار و دوش مرا