زمانی برق پر خنده، زمانی رعد پر ناله از رودکی قصیده-قطعه 108

1 جوان بودم و پنبه فخمیدمی چو فخمیده شد دانه برچیدمی

1 اندی که امیر ما باز آید پیروز مرگ از پس دیدنش روا باشد و شاید

2 پنداشت همی حاسد: کو باز نیاید باز آمد، تا هر شفکی ژاژ نخاید

1 پشت کوژ و سر تویل و روی بر کردار نیل ساق چون سوهان و دندان بر مثال استره

2 بر کنار جوی بینم رستهٔ بادام و سرو راست پندارم قطار اشتران آبره

1 هرکه نامخت ازگذشت روزگار نیز ناموزد ز هیچ آموزگار