شوخی که کند طره پریشان به عبث از سحاب اصفهانی رباعی 17

1 صحبت اغیار داد ره به دلش کینه را زشت کند روی زشت چهره ی آئینه را

2 در بر طفلی که یافت ره به دبستان عشق شادی یک شنبه نیست صد شب آدینه را

1 جان کیست ندانم که در این شهر برایت ناکرده فدای همه جانها به فدایت

2 حسنت ز حد افزون شد و غیرت نگذارد کز چشم بد خلق سپارم به خدایت

1 از دست دادخواه اگراینست آه ما آه ار به داد ما نرسد دادخواه ما

2 از جرم خون من مکن اندیشه ای به حشر کآنجا به غیر دل نبود کس گواه ما