ای ایرانی خفتی و بگذشت بسی از بهار رباعی 776

1 آمد، چو دو نیمه برفت از شب آن ساده بناگوش سیم غبغب

2 با چهرهٔ روشن چو تافته روز با طرهٔ تاری چو قیرگون شب

1 چیست‌ آن گوهر که درد خسته درمان می کند؟ اصلش از خاکست و کار لعل و مرجان می کند

2 قوتش زابست و خاک‌، اما چو بادی اندرو در دمی‌، چون کهربا آتش نمایان میکند

1 ز دانایی بنالد مرد دانا که دانا را خرد بندی است برپا

2 ز سیری کرده قی در هند، راجه گرسنه خفته «‌روسو» در اروپا