1 مرا گر به جاوید؟ عمری دهند سپس بر سرم، تاج شاهی نهند
2 همانا شود، ز آن من کشوری در آید به فرمان من لشکری
3 یکی تخت زر، زیر پایم نهند به نیکوترین قصر، جایم دهند
4 دو صد دختر مهوش گلعذار بگردند دائم مرا در کنار
1 «بوآلو»، شاعر گویای مغرب حکیم بخرد دانای مغرب
2 در این نکته چه خوش گفت این سخن را که بس خوش آمد از این نکته من را:
3 که اندر چارپایان چرایی و یا ماهی و مرغان هوایی
4 ز هر تیره گروه نسل حیوان ندیدم ابلهی مانند انسان
1 شنیدم نویسنده ای در قدیم نویسنده پاک رأی و حکیم
2 گزیده یکی چامه، انشا نمود شه عصر از آن نامه رسوا نمود
3 گرفت آن هجانامه، آنسان رواج که شه را درون شد، به سر بیم تاج
4 بفرمود کآن نامه ها سوختند لب آن نویسنده را دوختند
1 بهارا به پائیز ما، دیده دوز ز کلک تموزین دی، وی بسوز
2 ملک را ز ما نیز این نکته گوی: که پیش آمده ملک نبود نکوی!
3 شها! صفحه غرب؛ اقلیم تو بیندیش زانگه که افتد گرو
4 به پاداش این جمله باد گران که آورده اینسان ز ری بس خزان
1 این شنیدستم که عیسی، مرده ای را زنده کرد مرده ای را زنده کرد و نام خود پاینده کرد
2 نیم گیتی شد مسخر از طریق دین او شد جهان آئینه دار چهره آئین او
3 هر دو فرسخ یک کلیسائی بپا بر نام او گشت تاریخ همه تاریخ ها ایام او
4 وقف شد یکشنبه ها از بهر نام نیک او روز و شب ناقوس ها، گوینده تبریک او
1 آنکو نموده است: استیضاح از جهان اکنون ز وی کنند، ستیضاح ابلهان
2 گویند از چه ناصرالاسلام این همه؟ . . . حبیب می کند انگشتی در دهان
3 پاسخ دهد ز حالت امروز مملکت حیرت زده همی نهم انگشت بر زبان
4 گویند از چه روست که همواره خفته او پشت حبیب ز اول شب تا سحرگهان
1 خری از گلستان باغی گذشت بسی گل به ره دیده، وقعی نهشت
2 نسنجید کآن جلوه گل، ز چیست؟ نفهمید فریاد بلبل ز کیست؟
3 رسید او به جائی که ره تنگ بود بسی شاخه، در راه آونگ بود
4 طبیعی است بر جسم آن شاخسار بدانسان که گل بود، بد نیز خار
1 به لندن کرد نطقی، لرد معروف کزو یک ملتی، گردیده مشعوف
2 برای موطن جمشید و سیروس خورد آن ناطق مشهور افسوس؟!!
3 چنان می سوزدش دل، آن یگانه! که صاحب خانه ای از بهر خانه
4 گهی با روس بندد عهد و پیمان به قصد این که گیرد، خاک ایران:
1 به پندار دانای مغرب زمین پدید آور پند نو «داروین»
2 زمانه ز میمون، دمی کم نمود سپس ناسزا نامش، آدم نمود
3 اگر آدمیت بر این بی دمی است؟ دمی کو که من عارم از آدمیست
4 چو اجدادم ای کاش، میمون بدم که در جنگلی، راحت اکنون بدم
1 مرحبا ای (کوهی) نیکو نهاد لشخوران مردند، کوهی زنده باد
2 آفرین بر خامه حقگوی تو مرحبا بر چشم و بر ابروی تو
3 این یکی می گفت هی با آن یکی تازه گشته، کوهی ما عینکی
4 پای کوهی، لایق پوتین بود کی سزای گیوه چرکین بود