زلف سیهت که آشیان دل ماست از کمال‌الدین رباعی 67

1 شاید که دل ز عشق قیامت همی کند کش آرزوی آن قد و قامت همی کند

2 ابله کسی که روی ورا دید آشکار وانگه مرا به عشق ملامت همی کند

1 دلم هر شب از عشق چندان بنالد که از آه او چرخ گردان بنالد

2 ندانم چه بیماریست این که جانم ننالد ز درد و ز درمان بنالد

1 هر که چون روی تو رویی دارد سر بسر راحت دنیی دارد

2 هر که دارد دهن و زلف و خطت کوثر و سدره و طوبی دارد