هم زلف سمن سای تو عنبر بیز است از مجد همگر رباعی 113

1 تا بر گلت ز سبزه نگهبان نشسته است صد گونه داغ بر دل حیران نشسته است

2 گوئی که طوطی ئیست که جویای شکر است خوش بر کنار آن شکرستان نشسته است

1 گرفتم رای پیوندی نداری به عشوه هم زبان بندی نداری

2 به لابه تا کی ات گویم مرا باش بگو آری که سوگندی نداری

1 حس جهانگیر تو مملکت جان گرفت کفر سر زلف تو عالم ایمان گرفت

2 دل چو نسیم تو یافت جامه به صد جادرید دیده چو روی تودید ترک دل و جان گرفت