زاهد نخورد باده که بدنامی اوست از سعیدا رباعی 34

1 لب وانشد به ذکر، ز بیم ریا مرا بر سینه بسته دست طلب در دعا مرا

2 تا همچو موج، نقش خودی را زدم بر آب در سینه داده همچو گهر بحر، جا مرا

1 آن آفرین جهان که نگهدار عالم است هر دلبر زمانه هم اغیار عالم است

2 چشمی که وا ز کثرت غفلت نمی شود تا روز حشر دیدهٔ پندار عالم است

1 یار ما خوب است اما خوب نیست با رقیبان خوب، با ما خوب نیست

2 ما کجا و مجلس واعظ کجا صحبت خرسنگ و مینا خوب نیست