تو مردمک چشم من مهجوری از قاآنی رباعی 27

1 قضا چو مسند اقبال در جهان افکند به عزم داوری شاه‌کامران افکند

2 ابو الشجاع حسن‌ شه که شیر گردون را مهابتش تب و لرز اندر استخوان افکند

1 این خط بی‌خطا که به از نافهٔ ختاست گر مشک چین ز طیب همی خوانمش خطاست

2 دارد ضیای اختر اگرچه سیاه‌روست دارد بهای‌گوهر اگرچه شبه نماست

1 دارد اگرچه بر همه‌کس روزگار دست دارد به پیش دست و دل شهریار دست

2 شاه جهان بهادر دوران حسن شه آنک دارد به خسروان جهان ز افتخار دست