مشنو تو که: گل بی‌سر خاری باشد از اوحدی مراغه‌ای رباعی 72

1 بد میکنند مردم زان بی‌وفا حکایت وانگه رسیده ما را دل دوستی به غایت

2 بنیاد عشق ویران، گر می‌زنم تظلم ترتیب عقل باطل، گر می‌کنم شکایت

1 روی تو، که قبلهٔ جهانست از دیدهٔ من چرا نهانست؟

2 جایی به جز از درت ندارم گر درنگری، بجای آنست

1 دود از دلم برآمد، دادی بده دلم را در بر رخم چه بندی؟ بگشای مشکلم را

2 پایم به گل فروشد، تا چند سر کشیدن؟ دستی بزن برآور این پای در گلم را