زلف تو چنان بباد بر داد مرا از کمال‌الدین رباعی 16

1 آنچه عشق تو در جهان کردست بالله ار دور آسمان کردست

2 مهر تو با دلم چه کین دارد؟ که دلم برد و قصد جان کردست

1 از گلبن زمانه مرا بهره خار بود وزجانم روزگار نصیبم خمار بود

2 اکنون چه راحتست درین دور زندگی چون شد بهر زه آنچه ز عمر اختیار بود؟

1 مکن ای دوست اگر بتوان کرد هر چه از شور وز شر بتوان کرد

2 نه دل من که بیک غمزۀ تو عالمی زیر و زبر بتوان کرد