زلف تو که سرگشته بکردار منست از فریومدی رباعی 160

1 این سعادت بین که باز اهل خراسان یافتند وین کرامت بین که از تأیید یزدان یافتند

2 بودشان از آتش محنت جگرها تافته چون خضر در ظلمت غم آب حیوان یافتند

1 شاه جهان چو پای فرا پیش صف نهاد دشمن برای تیر وی از جان هدف نهاد

2 دارای دین طغایتمور خان که بر دلش ایزد بروز کین رقم لاتخف نهاد

1 عید آمد ای نگار بده جام خوشگوار کز جام خوشگوار شود کار چون نگار

2 بگذشت ماه روزه غنیمت شمار عید زیرا که هست نوبت این نیز برگذار