اقبال تو با سپهر و اختر بزند از کمال‌الدین رباعی 339

1 بس شگرفست کار و بار لبت بس عزیزست روزگار لبت

2 ای بسا جان و دل که چون زلفت بر عم افتند روزبار لبت

1 خورشید غلام رای درخشندهٔ تست هر کوست خداوند هنر بندهٔ تست

2 جویای کمالند بجان اهل هنر و آنگاه بجان کمال جویندهٔ تست

1 خیرمقدم، زکجا پرسمت ای باد شمال ؟ کش خرامیدی، چونیّ و چه داری احوال؟

2 ناتوان شکل همی بینم و گرد آلودت دم برافتاده و سست از اثر استعجال