فرسودنِ لعلِ آبدارت بر من از عطار نیشابوری مختارنامه 10

1 یکی پیری چو ماهی یک پسر داشت که با روی نکو خُلق و هنر داشت

2 پدر کو را چنان پنداشته بود حساب از وی بسی برداشته بود

1 بودی که ز خود نبود گردد شایستهٔ وصل زود گردد

2 چوبی که فنا نگردد از خود ممکن نبود که عود گردد

1 گفتم: جانا هیچ کسی جانان یافت یا در همه عمر آن چه همی جست آن یافت

2 گفت: از پس صدهزار قرن ای عاقل بس زود بود هنوز گر بتوان یافت

1 ترا در علم معنی راه دادند بدستت پنجهٔ الله دادند

2 ترا از شیر رحمت پروریدند براه چرخ قدرت آوریدند