جمعیت خلق را رها خواهی کرد از ابوسعید رباعی 214

1 پرسیدم ازو واسطهٔ هجران را گفتا سببی هست بگویم آن را

2 من چشم توام اگر نبینی چه عجب من جان توام کسی نبیند جان را

1 آن آتش سوزنده که عشقش لقبست در پیکر کفر و دین چو سوزنده تبست

2 ایمان دگر و کیش محبت دگرست پیغمبر عشق نه عجم نه عربست

1 تا پای تو رنجه گشت و با درد بساخت مسکین دل رنجور من از درد گداخت

2 گویا که ز روز گار دردی دارد این درد که در پای تو خود را انداخت

1 ای دلبر ما مباش بی دل بر ما یک دلبر ما به که دو صد دل بر ما

2 نه دل بر ما نه دلبر اندر بر ما یا دل بر ما فرست یا دلبر ما