خواهی که برم سرّ تو مکنون باشد از اوحدالدین رباعی 52

1 از بهر شناختن نکو کن خود را زیرا که سزا نکو بود نیکو را

2 بس نادره رسمی است که در راه طلب تا بی تو نباشی نشناسی او را

1 ای ماه زحسن خلق تو یافته بهر پر مشک زباد خُلق تو جملهٔ دهر

2 در هر دو جهان کجا توان بود این قهر کان آب حیات را بکشتند به زهر

1 من گرچه سزای راه درگاه نیم جز بر در سایهٔ هوالله نیم

2 چون من توام و تو من، توام راه نمای تو آگهی از من و من آگاه نیم