ای سرو روان که نخل امید منی از خلیل‌الله رباعی 51

1 تا این خرد خام تو، معیار بود این ساختن و شکستت کار بود

2 تنها نه سرت به پای من خورد به سنگ هر جا که روی تو سنگ و دیوار بود

1 آن ماه سخن ز بامیان می‌گوید اسرار گذشتهٔ جهان می‌گوید

2 دل قصهٔ عشق او ز چشمش پنهان از موی شنیده بامیان می‌گوید

1 آن نیمهٔ نان که بینوایی یابد وآن جامه که کودک گدایی یابد

2 چون لذت فتحی‌ست که اقلیمی را لشکرشکنی، جهانگشایی یابد