آن به که دلت زهر بدی پرهیزد از اوحدالدین رباعی 21

1 می کن ستمی و هر چه بادا بادا کم گیر دمی و هر چه بادا بادا

2 از سود و زیانِ آنچ نامش عمر است ماییم و دمی و هرچ بادا بادا

1 گر کس دارد زنیک و بد خواه امید شاید که من از تو دارم ای ماه امید

2 گفتی که تو را چرا امید از من نیست خوی تو و بخت من و آنگاه امید؟

1 قومی هستند کز کله موزه کنند قومی همه عمر در سر روزه کنند

2 قومی دگرند ازین همه نادرتر هر شب به فلک روند و دریوزه کنند