موی سپید، آیت پیری است در جهان از رهی معیری قطعه 139

1 تو ای بی‌بها شاخک شمعدانی که بر زلف معشوق من جا گرفتی

2 عجب دارم از کوکب طالع تو که بر فرق خورشید مأوا گرفتی

1 یاد ایامی که در گلشن فغانی داشتم در میان لاله و گل آشیانی داشتم

2 گرد آن شمع طرب می‌سوختم پروانه‌وار پای آن سرو روان اشک روانی داشتم

1 نی افسرده‌ای هنگام گل روید ز خاک من که برخیزد از آن نی ناله‌های دردناک من

2 مزار من اگر فردوس شادی‌آفرین باشد به جای لاله و گل خار غم روید ز خاک من