کجاست نشتر مژگان دوست تا دل ریش از عرفی غزل 390

1 کجاست نشتر مژگان دوست تا دل ریش هزار چرخ زند بی خودانه بر سر بیش

2 تو هم ز بتکده آیی و طواف کعبه کنی اگر نقاب گشایم ز حسن طینت خویش

3 همه ز عاقبت اندیش اند سرگردان من این فریب نخوردم ز عقل دور اندیش