زان پیش که ما طفیل آدم بودیم از باباافضل کاشانی رباعی 129

1 ای از تو همیشه کار پندار به برگ در گوش تو هر زمان همی گوید مرگ

2 کای برشده بر هوا، ز گرمی چو بخار باز آی به خاک سرد گشته چو تگرگ

1 کوتاه کنم قصه که بس مشکل بود آرندهٔ نامه هم بس مستعجل بود

2 پروای نوشتن بسی نیز نداشت دستم که گهی بر سر و گر بر دل بود

1 من من نی ام، آن کس که منم، گوی که کیست؟ خاموش منم، در دهنم گوی که کیست

2 سر تا قدمم نیست به جز پیرهنی آن کس که منش پیرهنم، گوی که کیست