تا عقل کل حیران شود برقع ز رخ یک سو فکن از همام تبریزی غزل 166

1 چون لبت از مصر کی خیزد نبات کز نباتت می‌چکد آب حیات

2 دوستانت ز آب حیوان بی‌نصیب تشنگان جان داده نزدیک فرات

1 نباتت بر لب شکّر برآمد زمرد گرد یاقوتت درآمد

2 ز گلبرگ تو سنبل سر برآورد زهی سنبل که از گل بر سر آمد

1 اگر بختم دهد باری که یارم همنشین باشد زهی مقبل که من باشم زهی دولت که این باشد

2 نباید این چنین ماهی برون از هیچ خرگاهی نظیرش گر همی‌خواهی مگر در حور عین باشد