لرزان من و خواجه دوش از سردی دی از آذر بیگدلی رباعی 169

1 دمید از شاخ زرین گل، چکیدش سیمگون شبنم؛ عیان شد طلعت عیسی، فشاند از شرم خوی مریم

2 نفس زد صبح و، ز انفاسش، ادیم خاک شد جنبان؛ چنان کز نفخ روح آویخت جان در قالب آدم!

1 دلم، از بی‌کسی می‌نالد و، کس نیست دمسازش؛ چو مرغی کو جدا افتاده باشد از هم‌آوازش!

2 همانا، نامهٔ قتل مرا آورده از کویی که خون می‌ریزد از بال کبوتر وقت پروازش

1 چو رویت، لاله ی رنگین نباشد چو مویت، نافه یی در چین نباشد

2 مهی و، مه باین پرتو ندیدم؛ شهی و، شه باین تمکین نباشد!