تا بی‌مهری پیشه اهل زمن است از قدسی مشهدی رباعی 107

1 دل دیوانه کی در گوش گیرد پند دانا را حباب از خیمه نتواند که پوشد روی دریا را

2 ملک در موسم گل آروی جام می دارد چرا چون دیو باید داشتن در شیشه صهبا را؟

1 دل یکی وز هر طرف بر سینه داغ دیگری‌ست بهر یک پروانه از هر سو چراغ دیگری‌ست

2 هر طرف رنگی دگر برمی‌کند نظّاره‌اش ساقی ما گل‌گل امشب از ایاغ دیگری‌ست

1 ز نقش کینه چو پاک است لوح سینه ما به دوستی که تو هم دل بشو ز کینه ما

2 ز خیره‌چشمی خود سوختم که یار امروز هنوز در عراق است از نگاه دینه ما