تا قدر بلند آسمان پست شود از فریومدی رباعی 254

1 چون فلک از آفتاب مشعله ئی درگرفت عرصه آفاق را جمله در آذر گرفت

2 خسرو سیاره چون تیغ ضیا برکشید لشکر ظلمت شکست کشور اختر گرفت

1 دو سه روزی دگرم جان بر تن مهمانست بعد ازین وقت جدائی و وداع جانست

2 گه آنست که جان خو ز بدن باز کند که میان من و جان وقت غم هجرانست

1 حبذا قصری که دارد پای ثابت اندر آب سر ز رفعت برکشیده تا باوج آفتاب

2 آفتاب از عکس جام روشنش بر روزنش کرد خوش خوش رخ نهان حتی توارت بالحجاب