از هر دو جهان مرا مقید کردند از بسطامی رباعی 9

1 حور تویی، بوستان بهشت برین است باده به من ده که سلسبیل همین است

2 حادثه‌ها را ز چشم مست تو بیند بر سر هر کس که چشم حادثه بین است

1 بوسه آخر نزدم آن دهن نوشین را لب فرهاد نبوسید لب شیرین را

2 صدهزاران دل دیوانه به زنجیر کشم گر به چنگ آورم آن سلسله پرچین را

1 کار من تا به زلف یار من است صد هزاران گره به کار من است

2 هر کجا روز تیره‌ای بینی دست پرورد روزگار من است