دوش آمد و گفت: چندم آواز دهی از عطار نیشابوری مختارنامه 4

1 عشق جانان همچو شمعم از قدم تا سر بسوخت مرغ جان را نیز چون پروانه بال و پر بسوخت

2 عشقش آتش بود کردم مجمرش از دل چو عود آتش سوزنده بر هم عود و هم مجمر بسوخت

1 تا که عشق تو حاصل افتادست کار ما سخت مشکل افتادست

2 آب از دیده‌ها از آن باریم کاتش عشق در دل افتادست

1 ای برده به آب‌روی آبم وز نرگس نیم خواب خوابم

2 تا روی چو ماه تو بدیدم افتاده چو ماهیی ز آبم

1 ترا در علم معنی راه دادند بدستت پنجهٔ الله دادند

2 ترا از شیر رحمت پروریدند براه چرخ قدرت آوریدند