زین چرخ ستمکشان نرستند از سلیم تهرانی غزل 359

1 زین چرخ ستمکشان نرستند هرچند که همچو برق جستند

2 حرفی ز گشاد، قفل ما زد دندان کلید را شکستند

3 منگر به حقارت اهل دل را باری اینند هرچه هستند

4 با رفعت قصر همت ما افلاک چو سقف خاک پستند

5 دزدیده نگاه کن سلیما هشدار که آن دوچشم مستند