بهر گشایش پل دختر وزیر راه از رهی معیری قطعه 147

1 در چمن چون شاخ گل نازک‌تنی افتاده است سایه نیلوفری بر سوسنی افتاده است

2 چون مه روشن که تابد از حریر ابرها ساق سیمینی برون از دامنی افتاده است

1 زبون خلق ز خلق نکوی خویشتنم چو غنچه تنگدل از رنگ و بوی خویشتنم

2 به عیب من چه گشاید زبان طعنه حسود که با هزار زبان عیب‌جوی خویشتنم

1 بخت نافرجام اگر با عاشقان یاری کند یار عاشق‌سوز ما ترک دل‌آزاری کند

2 بر گذرگاهش فرو افتادم از بی‌طاقتی اشک لرزان کی تواند خویشتن‌داری کند؟