جل صبح خمیر خاک آدم که سرشت از نزاری رباعی 70
1 جل صبح خمیر خاک آدم که سرشت زان قوم نیم که ترسم از دوزخ زشت
2 بیهوده چه غم خورم که معلومم نیست تا بر سر من در ازل ایزد چه نوشت
1 جل صبح خمیر خاک آدم که سرشت زان قوم نیم که ترسم از دوزخ زشت
2 بیهوده چه غم خورم که معلومم نیست تا بر سر من در ازل ایزد چه نوشت
