مستان خرابات ز خود بی‌خبرند از رهی معیری رباعی 155

1 چو گل ز دست تو جیب دریده‌ای دارم چو لاله دامن در خون کشیده‌ای دارم

2 به حفظ جان بلا دیده سعی من بی‌جاست که پاس خرمن آفت رسیده‌ای دارم

1 ای باغبان طرفه که خواهی به دست عدل از باغ ملک دور کنی مار و مور را

2 آنان که دفع گربه و روباه می‌کنند رخصت کجا دهند سباع شرور را

1 وای از این افسردگان فریاد اهل درد کو؟ ناله مستانه دل‌های غم‌پرورد کو؟

2 ماه مهرآیین که می‌زد باده با رندان کجاست باد مشکین‌دم که بوی عشق می‌آورد کو؟