بیطاعت حق بهشت و رضوان مطلب از ابوسعید رباعی 34

1 از گل طبقی نهاده کین روی منست وز شب گرهی فگنده کین موی منست

2 صد نافه بباد داده کین بوی منست و آتش بجهان در زده کین خوی منست

1 مجنون تو کوه را ز صحرا نشناخت دیوانهٔ عشق تو سر از پا نشناخت

2 هر کس بتو ره یافت ز خود گم گردید آنکس که ترا شناخت خود را نشناخت

1 میرفتم و خون دل براهم میریخت دوزخ دوزخ شرر ز آهم میریخت

2 می‌آمدم از شوق تو بر گلشن کون دامن دامن گل از گناهم میریخت

1 ای دلبر ما مباش بی دل بر ما یک دلبر ما به که دو صد دل بر ما

2 نه دل بر ما نه دلبر اندر بر ما یا دل بر ما فرست یا دلبر ما