شمعی که ز سوز دل حزین می گرید از مجد همگر رباعی 447

1 خسروا داشت سخایی تو مرا پار چنانک کآن نیارست زدن لاف ز هستی من

2 آسمان با همه تعظیم و بلندی کوراست می زد از روی تواضع دم پستی با من

1 تا دورم از جمال و رخ روح پرورت بیخواب و بیخورم ز غم روی چون خورت

2 زنهار تا گمان نبری کز تو خالیم دل نزد تست گرچه به تن دورم از برت

1 زندگانی شهریار زمین خسرو روزگار رکن الدین

2 شیر پر دل اتابک اعظم فخر و زیب زمان وزین زمین