پروانه به شمع گفت: چون خوش افتاد از عطار نیشابوری مختارنامه 7

1 امشب ز دمیدن تو ترسم ای صبح وز تیغ کشیدن تو ترسم ای صبح

2 چون در پس پرده یار با ما بنشست از پرده دریدن تو ترسم ای صبح

1 دل در ره او تصرّف خویش ندید یک ذرّه در آن راه پس و پیش ندید

2 آنجا چو فروماندگی لایق بود چیزی ز فروماندگی بیش ندید

1 در عشق تو گم شدم به یکبار سرگشته همی دوم فلک‌وار

2 گر نقطهٔ دل به جای بودی سرگشته نبودمی چو پرگار

1 ترا در علم معنی راه دادند بدستت پنجهٔ الله دادند

2 ترا از شیر رحمت پروریدند براه چرخ قدرت آوریدند