گر پخته نصیب پختگان است از فلکی شروانی دیوان اشعار 2

1 آن رخ رخشان و زلف عنبر افشانش نگر و آن لب و دندان چون لؤلؤ و مرجانش نگر

2 کرد با من شرط و پیمان در وفا و دوستی ذره ننمود از آن شرط و پیمانش نگر

1 ای غمت برده شادمانی من بی تو تلخ است زندگانی من

2 بسر تو که با تو نتوان گفت صفت رنج و ناتوانی من

1 چهره با جمال تو، مایه دهد جمال را غبغب چون هلال تو، بدر کند هلال را

2 تا رخ تو به دلبری، دایره جمال شد ساخت زمانه از رخت، نقطه فتنه خال را