شه چون مه چارده شب آمد ز سفر از جامی رباعی 137

1 پاره دوزی بود در اقصای ری مطمئن بر پاره دوزی رای وی

2 با خمیده پشتی از بار عیال داشت مشتی طفلکان خردسال

1 روزی از روزها کلیم خدا که زدی گام در حریم وفا

2 در شبانی به ره نهاد قدم بره ای کرد ناگه از رمه رم

1 ضعف پیری قوت طبعم شکست راه فکرت بر ضمیر من ببست

2 در دلم فهم سخندانی نماند بر لبم حرف سخنرانی نماند