آن درد، که با پای تو کرد آن چستی از اوحدی مراغه‌ای رباعی 167

1 گر وصل آن نگار میسر شود مرا از عمر باک نیست، که در سر شود مرا

2 تسخیر روی او به دعا می‌کند دلم تا آفتاب و ماه مسخر شود مرا

1 زخمی، که بر دل آید ، مرهم نباشد او را خامی که دل ندارد این غم نباشد او را

2 گفتی که: دل بدوده، من جان همی فرستم زیرا که با چنان رخ دل کم نباشد او را

1 چندان نظر تمام، که دل نقش او گرفت از وی نظر بدوز چو دل را فرو گرفت

2 بیرون رو، ای خیال پراکنده، از دلم از دیگری مگوی، که این خانه او گرفت