آن مه که وفا و حسن سرمایهٔ اوست از ابوسعید رباعی 120

1 ای برهمن آن عذار چون لاله پرست رخسار نگار چارده ساله پرست

2 گر چشم خدای بین نداری باری خورشید پرست شو نه گوساله پرست

1 وا فریادا ز عشق وا فریادا کارم بیکی طرفه نگار افتادا

2 گر داد من شکسته دادا دادا ور نه من و عشق هر چه بادا بادا

1 در کعبه اگر دل سوی غیرست ترا طاعت همه فسق و کعبه دیرست ترا

2 ور دل به خدا و ساکن میکده‌ای می نوش که عاقبت بخیرست ترا

1 ای دلبر ما مباش بی دل بر ما یک دلبر ما به که دو صد دل بر ما

2 نه دل بر ما نه دلبر اندر بر ما یا دل بر ما فرست یا دلبر ما